Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Έρευνα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Έρευνα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η μαγεία των υπολογιστικών μαθηματικών.

Πάντα όταν μπαίνω σε ένα καινούριο τμήμα κάνω την ίδια ερώτηση. "Ποιοι από εσάς δε γουστάρετε τα Μαθηματικά?" Σχεδόν πάντα εμφανίζονται κάποιοι μαθητές που θα σηκώσουν χέρι. Ο λόγοι είναι προφανείς:
  • Κάποιος τους τρόμαξε και τους έκανε τη ζωή δύσκολη, οπότε τα αντιπάθησαν.
  • Κάποιοι μαθητές δεν έχουν το λεγόμενο "μαθηματικό μυαλό" - το οποίο θα αναπτύξω άλλη φορά- , οπότε δεν τα κατάφερναν καλά και τα αντιπάθησαν.
  • Κανείς δεν τους έδειξε τη μαγεία των Μαθηματικών, την ομορφιά τους!
Ειδικότερα σε μικρές ηλικίες θεωρώ ότι μπορείς να κάνεις τα παιδιά να τα ερωτευτούν. Πριν τα βάλεις σε καλούπια, τα παιδιά μπορούν να σε εκπλήξουν με τον τρόπο σκέψης τους.



Το γιατί οι εκπαιδευτικοί δεν τα καταφέρνουν είναι άλλο θέμα συζήτησης, το οποίο ίσως αναλύσω άλλη φορά. Δυστυχώς, οι πιο πολλοί δάσκαλοι δε συμπαθούν ιδιαίτερα τα Μαθηματικά, καθώς προέρχονται επί το πλείστον από θεωρητικές κατευθύνσεις κι αυτή την όχι μεγάλη συμπάθεια την περνάνε και στα παιδιά. Πως είναι δυνατόν να εμπνεύσεις κάποιον, να αγαπήσει κάτι που εσύ ο ίδιος δεν αγαπάς?

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα πως μπορείς να κάνεις τα Μαθηματικά παιχνίδι για τα παιδιά είναι η "Τέχνη και όχι η Τεχνική των Υπολογισμών". Να τίτλος για βιβλίο, λες να γίνω συγγραφέας? 

Οι υπολογισμοί αν τους δεις σαν "Τεχνική" είναι ένα βαρετό πράγμα...τότε κυριαρχεί η άποψη που έλεγε ένας φίλος ενός συναδέλφου μου, γιατρός, ότι "τα Μαθηματικά είναι κομπιουτεράκι". Το παραπάνω το είπε γιατρός, δηλαδή θεωρητικά μορφωμένος άνθρωπος. Άντε μετά να πείσεις τα παιδιά στο που θα μου χρειαστούν τα Μαθηματικά, όταν ακούνε τέτοιες βλακείες. 

Αντίθετα, οι υπολογισμοί είναι "Τέχνη", τόσο σε απλά Μαθηματικά, όσο και σε πιο σύνθετα, καθώς μπορείς να δεις σκέψεις και μεθόδους που ούτε καν φανταζόσουν.

Στο βιντεάκι της διάλεξης της καθηγήτριας από τα Online μαθήματα του Stanford (έλα μωρέ ποιο Stanford, σαν τα ΙΕΚ Ξυνή δεν έχει) μπορείτε να δείτε δυο πολύ ωραία παραδείγματα.

Αρχικά, ζητάει από φοιτητές να υπολογίσουν το γινόμενο 18x5 χωρίς να χρησιμοποιήσουν το πατροπαράδοτο χαρτί και μολύβι ή κάποιο αλγόριθμο και να εξηγήσουν τον τρόπο που δούλεψαν.



Διάφορες μεθόδους μπορείτε να δείτε παρακάτω.


  • Άλλος σκέφτηκε να σπάσει το 18 σε δυο 9άρια. Άρα 18x5=9x5+9x5=45+45=90.
  • Άλλος έφτιαξε ζευγάρια 5αριών, άρα αντί να έχει 18x5 είχε 18x5=9x10=90.
  • Άλλος σκέφτηκε 18x5=5x10+5x8=50+40=90.
  • Άλλος έκανε 18x5=5x20-5x2=100-10=90.


By the way, μήπως εσείς σκεφτήκατε κάτι άλλο?

Αλλά τώρα τι να λέμε όταν το facebook έχει κατακλειστεί από posts μόνο το 2% μπορεί να υπολογίσει την τιμή της παράστασης 1x1+11+1+1+1x0+.... Έλεος.

Ορφέα, σε θυμήθηκα...btw κάνατε like στη σελίδα μου στο facebook? Αν όχι, ντροπή σας, κάντε τώρα με ένα κλικ ΕΔΩ.

Έπειτα κάνει το ίδιο με το γινόμενο 12x15.



Ας δούμε τις απαντήσεις.



  • 'Άλλος έσπασε το 12 σε 10 και 2 και είχε 12x15=15x10+15x2=150+30=180.
  • Άλλος διπλασίασε το 15 σε 30 για να κάνει πιο εύκολα πράξη και διαίρεσε με το 2. Οκ, έκανε κύκλο αλλά βρήκε πως 12x15=(12x30)/2=360/2=180.
  • Άλλος διέσπασε το 15 σε 10 και 5, οπότε 12x15=12x10+12x5=120+60=180.
  • Κάποιος άλλος σκέφτηκε να σπάσει το 12 σε 6x2, άρα 12x15=6x(2x15)=6x30=180.
  • Αλήθεια με τα τέλεια τετράγωνα πως τα πάτε? Ο φίλος εδώ μια χαρά είδε πως 12x15=12x12+3x12=144+36=180.
  • Κάποιος διέσπασε το 12 σε 3x4 12x15=3x(4x15)=3x60=180.
  • Ένας άλλος διέσπασε το 15 σε 3x5 άρα είχε 12x15=(12x5)x3=60x3=180.
Πόσο πιο ωραίο και ενδιαφέρoν θα ήταν να δείξεις τέτοιες μεθόδους και τρόπους σε ένα μικρό παιδί, αντί να του μαθαίνεις προπαίδεια με φασόλια, ξυλάκια, τουβλάκια και ποιος ξέρει τι άλλο?



Πως, όμως μπορείς να αλλάξεις μυαλά, όταν ακόμα ζουν ανάμεσα μας εκπαιδευτικοί που λένε πως "μόνο ο δικός μου τρόπος είναι σωστός?". Σιγά ρε Gauss από τα Τρίκαλα, χαλάρωσε (τυχαίο παράδειγμα πόλης).




Επειδή τα Μαθηματικά είναι μαγεία, είναι ομορφιά, είναι Τέχνη...όποιος δε μπορεί ή δε θέλει ή δεν γουστάρει να κάνει τον κόσμο να τα αγαπήσει, μπορεί εύκολα να αλλάξει επάγγελμα. Αυτό, θα ήταν μια καλή ιδέα, όχι μόνο για τους Μαθηματικούς, αλλά για όλους τους εκπαιδευτικούς που δε γουστάρουν τη δουλειά τους.


Το βιντεάκι-πηγή έμπνευσης μπορείτε να το δείτε στα Αγγλικά παρακάτω


Υ.γ. Δεν ξέρω αν βοήθησα την επιστημονική προσέγγιση μιας παιδαγωγού και μάλιστα Ειδικής Αγωγής που μου έστειλε το βιντεάκι, αλλά έκανα το καλύτερο μου. Αυτά...






Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Σερ Άντριου Γουάιλς κέρδισε το βραβείο Άμπελ 2016



«Άμπελ» στον μαθηματικό που απέδειξε το τελευταίο θεώρημα του Φερμά
Το βραβείο Άμπελ (επονομαζόμενο και «νόμπελ των μαθηματικών») θα απονεμηθεί στον 62χρονο καθηγητή του Μαθηματικού Ινστιτούτου του βρετανικού πανεπιστημίου της Οξφόρδης Σερ Άντριου Γουάιλς, ο οποίος στη δεκαετία του ‘90 «έσπασε» το μυστικό του τελευταίου θεωρήματος του Φερμά. Το βραβείο απονέμεται από τη Νορβηγική Ακαδημία Επιστημών και Γραμμάτων και συνοδεύεται από το ποσό των έξι εκατομμυρίων νορβηγικών κορωνών (περίπου 630.000 ευρώ).

Το Βραβείο Άμπελ 2016 θα απονεμηθεί στον 62χρονο καθηγητή του Μαθηματικού Ινστιτούτου του βρετανικού πανεπιστημίου της Οξφόρδης Σερ Άντριου Γουάιλς, ο οποίος στη δεκαετία του ‘90 «έσπασε» το μυστικό του τελευταίου θεωρήματος του Φερμά.

Το βραβείο απονέμεται από τη Νορβηγική Ακαδημία Επιστημών και Γραμμάτων και συνοδεύεται από το ποσό των έξι εκατομμυρίων νορβηγικών κορωνών (περίπου 630.000 ευρώ).

Το τελευταίο θεώρημα του Γάλλου μαθηματικού Πιερ ντε Φερμά παρέμενε αναπόδεικτο από τον 17ο αιώνα. Ο ίδιος ο Φερμά είχε γράψει το 1637, στο περιθώριο ενός βιβλίου, ότι γνωρίζει την απόδειξη, αλλά ποτέ δεν την παρουσίασε. Έβαλε έτσι σε μεγάλους πονοκεφάλους γενιές μαθηματικών σε όλο τον κόσμο, ώσπου ο Γουάιλς το απέδειξε, επίτευγμα που θεωρείται από τα πιο σημαντικά στα σύγχρονα μαθηματικά.

Ο Γουάιλς, όταν τότε δίδασκε στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον των ΗΠΑ, «δούλεψε» κρυφά και τελείως μόνος του την απόδειξή του επί επτά χρόνια (μόνο η γυναίκα του ήξερε τι έκανε) και την παρουσίασε ξαφνικά το 1993. 

Έπειτα από μερικές αναγκαίες διορθώσεις, παρουσίασε μια βελτιωμένη εκδοχή της το 1994 και τελικά τη δημοσίευσε επίσημα το 1995 στο περιοδικό μαθηματικών «Annals of Mathematics».

Για πολλούς, ο Γουάιλς θεωρείται ο πιο διάσημος μαθηματικός σήμερα.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ανακαλύφθηκε ο M74207281, ο μεγαλύτερος πρώτος αριθμός με 22.338.618 ψηφία!



To GIMPS "Great Internet Mersenne Prime Search" γιόρτασε την 20η επέτειό του, με την ανακάλυψη του μεγαλύτερου πρώτου αριθμού του 274.207.281-1. Ο Curtis Cooper, ένας από τους χιλιάδες εθελοντές του GIMPS, χρησιμοποίησε έναν από τους υπολογιστές του Πανεπιστημίου του για να προβεί στην ανακάλυψη αυτή. O πρώτος αριθμός αυτός που ονομάστηκε  M74207281 έχει  22.338.618 ψηφία, σχεδόν 5 εκατομμύρια ψηφία περισσότερα από τον προηγούμενο μεγαλύτερο πρώτο αριθμό τον M57885161.




Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ

Ευχαριστώ τον Αναπληρωτή Καθηγητή (και φίλο) Κ. Ραχώνη Γεώργιο  που "ανακάλυψε" την πηγή.
Διαβάστε Περισσότερα »

Ο μαθηματικός που ισχυρίζεται ότι απέδειξε το Τελευταίο Θεώρημα του Φερμά, αλλά κανείς δεν καταλαβαίνει πώς!


Στα μαθηματικά υπάρχουν υποθέσεις και εικασίες, σχεδόν αδύνατον να αποδειχτούν. Προβλήματα που παιδεύουν τους μαθηματικούς επί αιώνες, όπως το διάσημο Τελευταίο Θεώρημα του Φερμά.
Οταν κανείς δεν μπορεί να λύσει την εικασία που σκαρφίστηκε ο Γάλλος μαθηματικός πριν από 382 χρόνια, το πρόβλημα μετατρέπεται σε... μαθηματικός θρύλος. Τα τελευταία 3 χρόνια όμως, το «δυσκολότερο μαθηματικό πρόβλημα» όπως αναφέρει το βιβλίο Γκίνες, βρίσκεται ένα βήμα πιο κοντά στην λύση του. Ο δρόμος για την απόδειξη του ωστόσο, παραμένει ακόμα δύσβατος.
Μια απόδειξη... 500 σελίδων που αλλάζει τα δεδομένα στην Θεωρία Αριθμών – Το κλειδί για την λύση του Τελευταίου Θεωρήματος του Φερμά
Στις 30 Αυγούστου του 2012, ο Ιάπωνας μαθηματικός Shinichi Mochizuki δημοσίευσε στην προσωπική του ιστοσελίδα ένα σύνολο από περίπου 500 σελίδες. Χωρίς να ειδοποιήσει κάποιο ενημερωτικό μέσο, χωρίς να στείλει την δουλειά του απευθείας σε κάποιο επιστημονικό περιοδικό, ο γνωστός μαθηματικός ισχυριζόταν πως μέσα σε αυτές τις 500 σελίδες... χώρεσε η απόδειξη της περίφημης «Εικασίας ABC».
Η εικασία αυτή αποτελεί άλυτο πρόβλημα εδώ και 27 χρόνια, ενώ κανένας μαθηματικός δεν είχε φτάσει κοντά στην απόδειξη της. Αν η δουλειά του κ. Mochizuki αναγνωριστεί από την μαθηματική κοινότητα, ως ορθή, τότε μπορούμε να μιλάμε για (μακράν) το μεγαλύτερο κατόρθωμα μαθηματικού μέσα στον 21ο αιώνα. Ο τρόπος με των οποίο σήμερα μελετούμε τις εξισώσεις φυσικών αριθμών θα αλλάξει ολοκληρωτικά. Μαζί με αυτό όμως, θα βρεθεί η «μαγική» φόρμουλα ώστε να αποδειχτεί το Τελευταίο Θεώρημα του Φερμά.
«Αν αποδειχτεί σωστή, η απόδειξη της εικασίας ABC είναι ικανή να λύσει πάρα πολλές διοφαντικές εξισώσεις, αλλά και το Τελευταίο Θεώρημα του Φερμά» παραδέχτηκε ο Dorian Goldfeld, καθηγητής στο Μαθηματικό Τμήμα του Κολούμπια της Νέας Υόρκης.
Γιατί οι μαθηματικοί αδυνατούν να επαληθεύσουν τον κ. Mochizuki – Ο καθόλου συνεργάσιμος Ιάπωνας και η πρώτη οργανωμένη προσπάθεια
Η δυσκολία του προβλήματος όμως ακόμα «βασανίζει» τους μαθηματικούς, ακόμα και αν θεωρητικά υπάρχει η απόδειξη του. Αυτό διότι οι 500 σελίδες του Mochizuki είναι ακατανόητες από τους περισσότερους μαθηματικούς. Μέχρι σήμερα μόλις 4 έχουν καταφέρει να την παρακολουθήσουν ολόκληρη, ενώ κανείς δεν είναι σε θέση να εγγυηθεί την εγκυρότητα της. Η κακή γραφή του Mochizuki είναι ένα από τα προβλήματα. Αλλά το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι πως οι περισσότεροι μαθηματικοί δεν μπορούν να ακολουθήσουν τον συλλογισμό του Ιάπωνα συναδέλφου τους.
Αλλά ακόμα και αυτοί που είναι ικανοί να αποκρυπτογραφήσουν τις ιδέες του, θεωρούν πως θα τους πάρει χρόνια η πλήρης επαλήθευση της. Η δουλειά του Mochizuki λοιπόν είναι ακόμα αμφισβητούμενη, λόγω αδυναμίας επαλήθευσης ή απόρριψης της.
Σε αυτό όμως συμβάλλει και ο ίδιος ο Ιάπωνας μαθηματικός, ο οποίος αρνείται να δώσει συνεντεύξεις σε μέσα ενημέρωσης έξω από την Ιαπωνία, αν και μιλάει άπταιστα Αγγλικά. Εχει πραγματοποιήσει μόλις ελάχιστες διαλέξεις, μόνο εντός της Ιαπωνίας.
«Για να καταλάβετε την απόδειξη πρέπει να διαγράψετε τους μαθηματικούς συλλογισμούς που έχετε συνηθίσει και θεωρείται δεδομένους εδώ και τόσα χρόνια» είχε τονίσει πρόσφατα προς τους συναδέλφους του, από τον προσωπικό του ιστότοπο. Είναι εμφανές ότι ο κ. Mochizuki δεν δείχνει διάθεση για συνεργασία, γεγονός που έχει προκαλέσει πολλές αντιδράσεις εντός της μαθηματικής κοινότητας.
Παρόλα αυτά από τον Δεκέμβριο του 2015 ξεκινάει η πρώτη οργανωμένη προσπάθεια, εκτός Ιαπωνίας, ώστε να βρεθεί... άκρη με αυτό το νέο γρίφο. Στους επόμενους μήνες θα συνταχτεί μια ομάδα μαθηματικών στην Οξφόρδη, ώστε να επαληθεύσει την απόδειξη του Mochizuki. Ο ίδιος ο Ιάπωνας, για ακόμα μια φορά, δεν στηρίζει άμεσα την προσπάθεια των συναδέρφων του. Δήλωσε πως σε όλη την διάρκεια θα παραμείνει στην Ιαπωνία, ενώ θα λύνει κάποιες απορίες μέσω Skype.
Κανείς δεν ξέρει τον λόγο που ο κ. Mochizuki διατηρεί αυτήν την αινιγματική στάση.
Θέλει να μιμηθεί τον Φερμά, που επίσης δεν έδωσε λύσει στην εικασία του επειδή ισχυρίστηκε πως... δεν χώραγε στις σημειώσεις του;
Θέλει να παραμείνει στην αφάνεια, για να μην την «πατήσει» όπως ο Πέρελμαν, όπου μετά την διάσημη απόδειξη του δεν άντεξε τα φλας των δημοσιογράφων;
'Η απλώς είναι ακόμα ένας... ημίτρελος μαθηματικός με πρόθεση να βάλει δύσκολα σε όλους τους συναδέρφους του;
Τι ακριβώς ισχυρίζεται η εικασία ABC; - Μια σχεδόν... απέλπιδα προσπάθεια κατανόησής της
Για την εικασία ABC, χρειάζεται η κατανόηση του όρου «μη-τετραγωνικός» αριθμός. Ενας τέτοιος αριθμός δεν μπορεί να διαιρεθεί ακριβώς με το τετράγωνο κάποιου αριθμού. Το 17 για παράδειγμα είναι «μη τετραγωνικός» αλλά το 18 δεν είναι, αφού 18/32 =2.
Σε οποιονδήποτε αριθμό, υπάρχει το «τετραγωνικό μέρος». Σε έναν τυχαίο αριθμό «α» το τετραγωνικό μέρος είναι ο μεγαλύτερος μη-τετραγωνικός αριθμός που μπορούμε να φτιάξουμε πολλαπλασιάζοντας παράγοντες του «α» που είναι πρώτοι αριθμοί. Στο 18 για παράδειγμα, που έχει παράγοντες τα 1,2,3,6,9,18, οι μόνοι πρώτοι είναι το 2 και το 3. Αρα το τετραγωνικό του μέρος ισούται με 2x3=6.
Η εικασία λοιπόν, ισχυρίζεται το εξής:
Αν πάρουμε τρεις ακέραιους αριθμούς a, b, c τέτοιους ώστε a + b = c και υπολογίσουμε το τετραγωνικό μέρος του γινομένου τους [a x b x c], τότε ο λόγος [axbxc]v/c έχει πάντα μια ελάχιστη τιμή μεγαλύτερη του μηδενός για κάθε τιμή του v μεγαλύτερη του 1.
Διαβάστε Περισσότερα »

Ποιοι φοβούνται τα Μαθηματικά?

 Ποιος φοβάται τα μαθηματικά;

Ολες οι επιστήμες βασίζονται στα μαθηματικά. Γνωστό. Τότε γιατί ορισμένοι επιστήμονες «φοβούνται» τη γλώσσα των αριθμών;
Ακόμη και για φτασμένους επιστήμονες, τα μαθηματικά είναι ο εφιάλτης των μαθητικών τους χρόνων που δεν έσβησε ποτέ

Οι τακτικοί αναγνώστες του BHMAscience θα έχουν σίγουρα εντοπίσει την εμμονή ορισμένων αρθρογράφων του με τα μαθηματικά. Oχι μόνον μας ελκύουν θέματα που τα αναδεικνύουν αλλά έχουμε κατά καιρούς δηλώσει ότι τα θεωρούμε θεμέλιο και κολοφώνα των επιστημών. Και πώς να μην υποκύπτουμε σε αυτή τη «διαστροφή» όταν διαβάζουμε ειδήσεις όπως η ακόλουθη:
Μαθηματικά εναντίον ρύπανσης
Στις 26 Ιουνίου 2012 στο επιστημονικό περιοδικό Inverse Problems δημοσιεύθηκε ότι η εύρεση μιας πηγής μόλυνσης είναι απλά θέμα… μαθηματικών (βλ. http://iopscience.iop.org/0266-5611/28/7/075009). Συγκεκριμένα, με ερέθισμα μεγάλες οικολογικές καταστροφές όπως η διαρροή πετρελαίου από την πλατφόρμα εξόρυξης της BP στον Κόλπο του Μεξικού το 2010, ερευνητές του γαλλικού Université de Technologie de Compiègne έψαξαν να βρουν τον τρόπο μιας πιο άμεσης ανίχνευσης της πηγής τέτοιων διαρροών. Κατέληξαν στο να βρουν έναν μαθηματικό αλγόριθμο που μπορεί να ακολουθεί τα ίχνη μιας ρύπανσης ως την πηγή της. Το μόνο που χρειάζεται είναι να συλλέξει κανείς κάποια δείγματα μολυσμένου νερού (ή αέρα) σε συγκεκριμένες αποστάσεις και να εισαγάγει τα δεδομένα στο αντίστοιχο πρόγραμμα του υπολογιστή. Ο αλγόριθμος παίρνει υπόψη του τη διασπορά, τη σύγκλιση και την αντίδραση και – ακολουθώντας ένα κυκλοφοριακό μοντέλο αντιστροφής πορείας – εντοπίζει τον υπαίτιο.
Οπως δήλωσε ο συγγραφέας της μελέτης, φοιτητής Mike Andrle, δεν ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκαν μαθηματικοί αλγόριθμοι για να λύσουν αυτό το πρόβλημα, αλλά ο συγκεκριμένος αλγόριθμος επιτρέπει την ανίχνευση ακόμη και αν η ρύπανση μετακινείται ή αλλάζει κατεύθυνση. Επίσης, επιτρέπει την προσθήκη παραμέτρων για τις φυσικοχημικές ιδιότητες διαφόρων ρυπαντών, ώστε να είναι αποτελεσματικός σε κάθε περίπτωση. Και ο επιβλέπων καθηγητής του, Abdellatif El-Badia, συμπλήρωσε: «Η επίλυση των αντίστροφων προβλημάτων είναι πολύ σημαντική για την επιστήμη, τη μηχανολογία και την εμβιομηχανική. Το ότι μπορέσαμε να εφαρμόσουμε αυτόν τον αλγόριθμο στο μέγα πρόβλημα της ρύπανσης ήταν πολύ ενδιαφέρον».
Τα μαθηματικά φυγείν αδύνατον;
Στον αντίποδα αυτού του θριάμβου των μαθηματικών είχε εμφανιστεί την προηγουμένη, στις 25 Ιουνίου, στο περιοδικό Proceedings της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (βλ.www.pnas.org/content/early/2012/06/22/ 1205259109.abstract), μελέτη υπό τον τίτλο «Η πυκνή χρήση εξισώσεων δυσχεραίνει την επικοινωνία των βιολόγων». Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό;
Οπως εξήγησαν οι συγγραφείς της μελέτης, δόκτορες Tim Fawcett και Andrew Higginson της Σχολής Βιολογικών Επιστημών του βρετανικού Πανεπιστημίου του Μπρίστολ, οι συνάδελφοί τους αποδείχτηκε ότι αποστρέφονται τις θεωρίες που βρίθουν μαθηματικών λεπτομερειών. Ψάχνοντας επισταμένα τις δημοσιευμένες εργασίες που δεν είχαν τύχει καμίας αναφοράς από συναφείς μεταγενέστερες, εντόπισαν ότι αυτές εμπεριείχαν πολλά μαθηματικά. Το «κούρεμα δημοσιότητας» που υπέστησαν συνεπεία αυτού έφθανε και το 50% λιγότερων ετεροαναφορών από εργασίες που είχαν ελάχιστα ή και καθόλου μαθηματικά.
 Ποιος φοβάται τα μαθηματικά;

Παιδικά τραύματα…
Το θέμα δεν είναι πρωτόγνωρο και, μάλιστα, ο ίδιος ο πασίγνωστος φυσικός Stephen Hawking είχε εκφράσει την ανησυχία του για το ότι το έργο του θα παραγνωριζόταν εξαιτίας των πολλών μαθηματικών που χρησιμοποιούσε. Ομως αυτή ήταν η πρώτη φορά που μια μελέτη επιμετρούσε την έκταση του προβλήματος. Μιλώντας σχετικά ο δρ Fawcett είπε: «Το θέμα είναι σημαντικό διότι όλες σχεδόν οι περιοχές επιστημών βασίζονται στη στενή σχέση των μαθηματικών με την πειραματική εργασία. Αν οι νέες θεωρίες παρουσιάζονται σε τρόπο που απωθεί τους λοιπούς επιστήμονες, τότε κανείς δεν θα εκτελεί τα κρίσιμα πειράματα που χρειάζονται για να αποδειχθεί η ορθότητα αυτών των θεωριών. Και κάτι τέτοιο θα σημάνει φραγμό στην επιστημονική πρόοδο».
Οι δύο ερευνητές ρωτήθηκαν τι πίστευαν ότι μπορούσε να γίνει άμεσα για την επούλωση αυτού του μαθηματικογενούς τραύματος. Ο δρ Higginson απάντησε: «Οι επιστήμονες θα ήταν καλό να σκέπτονται εκ προοιμίου και προσεκτικά το πώς θα εμφανίσουν τις μαθηματικές πτυχές της εργασίας τους. Το ιδανικό θα ήταν όχι να πετάξουν τα μαθηματικά στην άκρη, αλλά να προσθέσουν επεξηγηματικό κείμενο που θα καθοδηγεί τον αναγνώστη μέσα από τις υποθέσεις και τις επιπτώσεις της θεωρίας τους». Αμέσως όμως μετά αναγνώρισε ότι μια τέτοια προσέγγιση θα συναντούσε την αντίδραση των εκδοτών επιστημονικών περιοδικών, που μισούν τις πολλές σελίδες.
«Τα κορυφαία επιστημονικά έντυπα προτιμούν τα άρθρα να είναι εξαιρετικά σύντομα και οι πολλές λεπτομέρειες να δημοσιεύονται στη διαδικτυακή έκδοσή τους, ως τεχνικό παράρτημα» πρόσθεσε ο δρ Fawcett. «Ευτυχώς, η μελέτη μάς έδειξε ότι οι εξισώσεις σε ένα παράρτημα δεν έχουν επίπτωση στις ετεροαναφορές (citations, αγγλιστί). Οπότε, αυτή μπορεί να είναι η πιο πρακτική λύση».
Οντως, ακούγεται πρακτική λύση αλλά δεν είναι η πραγματικά μακροπρόθεσμη λύση: Σε έναν κόσμο αυξανόμενης πολυπλοκότητας, τι θα συμβεί αν οι «επιφανέστεροι των επιστημόνων» – οι άνθρωποι που επηρεάζουν περισσότερο τις εξελίξεις – καταλήξουν να είναι εκείνοι που κατέστησαν διεπιστημονικά δημοφιλείς επειδή ακριβώς δεν… χαμπάριαζαν από μαθηματικά; Ισως σας ακούγεται ακραίο, όμως σε μια χώρα όπου πρυτάνεις δεν ψηφίζονται οι αξιότεροι αλλά οι δημοφιλέστεροι μεταξύ των φοιτητών και των πολιτικών, δεν θα έπρεπε.
Η γλώσσα του Σύμπαντος
Κατά την άποψη ημών των… κολλημένων στο «ουδείς αγεωμέτρητος εισίτω» του Πυθαγόρα και της Ακαδημίας Πλάτωνος, το έλλειμμα μαθηματικής παιδείας δεν αντιμετωπίζεται με μπαλώματα. Τα μαθηματικά δεν είναι γλωσσικό ιδίωμα των «φυτών». Είναι η γλώσσα δόμησης του Σύμπαντος, η γλώσσα των νόμων της Φύσης. Ακόμη κι αν ξεχάσουμε ότι και η γλώσσα μας – η Ελληνική – έχει ως αλφάβητό της μία σειρά αριθμών, δεν μπορούμε να διανοηθούμε μια κοινωνία του μέλλοντος όπου οι μόνοι ικανοί να επικοινωνούν μαθηματικά θα είναι τα ρομπότ!
Η εναντίωσή μας σε έναν τέτοιο συρμό μπορεί να εκδηλώνεται «δι’ ασήμαντον αφορμήν», αλλά θαρρούμε ότι έχει πολύ μεγάλη σημασία ειδικά για τη χώρα μας: η μαθηματική σκέψη είναι ασπίδα λογικής, φραγμός του παραλόγου και βατήρας εκτίναξης του πολιτισμού. Το να σταματήσουμε την παραγνώρισή της και να αποδυθούμε στη βέλτιστη καλλιέργειά της είναι ίσως το καλύτερο που μας μένει να κάνουμε για τις αμέσως επόμενες γενιές. Ας μην τις θάψουμε στο «παράρτημα» της Ιστορίας.
Διαβάστε Περισσότερα »

«Μαθηματικό μυαλό γεννιέσαι, δεν γίνεσαι»



Ένα νέο επιστημονικό πείραμα φαίνεται να ρίχνει φως στη μυστήρια φύση των «μαθηματικών μυαλών». Συγκεκριμένα υποδεικνύει πως αν κάποιος … δεν είναι καλός στα μαθηματικά δεν φταίει απαραίτητα η ελλιπής γνώση του αλλά γεννήθηκε χωρίς αυτή την ιδιότητα.
Σύμφωνα με την έρευνα όμως, οι άνθρωποι χωρίς μαθηματική αντίληψη δεν έχουν λόγο να αισθάνονται μειονεκτικά καθώς αυτό δεν συνδέεται με το πόσο έξυπνοι είναι στην πραγματικότητα.
Μια ομάδα αμερικανών ερευνητών του πανεπιστημίου John Hopkins στη Βαλτιμόρη μελέτησε περιπτώσεις παιδιών που ήταν πολύ νέα για να έχουν διδαχτεί ακόμη κάτι σχετικό με τα μαθηματικά.
Κατά τη διάρκεια της έρευνας, 200 παιδιά ηλικίας τεσσάρων ετών παρακολούθησαν σε μια οθόνη υπολογιστή μια σειρά από στιγμιαίες εικόνες με μπλε και κίτρινες τελείες. Στη συνέχεια ρωτήθηκαν για το ποιο χρώμα πίστευαν πως εμφανίστηκε περισσότερο μπροστά τους.

Άλλα μέρη του πειράματος ήταν να μετρήσουν αντικείμενα σε μια σελίδα, να ορίσουν ποιος αριθμός ήταν μεγαλύτερος και ποιος μικρότερος, να διαβάσουν μερικούς αριθμούς και να πραγματοποιήσουν μερικές υπολογιστικές πράξεις όπως ο πολλαπλασιασμός.
Παράλληλα, οι γονείς των παιδιών καλούνταν να δώσουν πληροφορίες σε σχέση με το λεξιλόγιο και τις γλωσσολογικές ικανότητες του παιδιού τους. Αυτό συνέβη διότι οι ερευνητές ήθελαν να επιβεβαιώσουν το ότι η επιτυχία στα μαθηματικά δεν είναι απαραίτητα παράγωγο της γενικότερα καλής απόδοσης σε γνωστικές δοκιμασίες.
Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν τις υποψίες των ερευνητών.
«Αντίθετα με προηγούμενες έρευνες, αυτή εδώ μας υποδεικνύει πως η έμφυτη αίσθηση των αριθμών που έχουν όλοι οι άνθρωποι από την αρχή και η απόδοσή τους στα μαθηματικά συνδέονται πριν ακόμα κάποιος λάβει επίσημες μαθηματικές γνώσεις», όπως δηλώνει η επικεφαλής της έρευνας, Melissa Libertus.
Πηγή : www.medicalnews.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Μπορούν οι μαθητές να μάθουν Μαθηματικά μόνοι τους ?


Εκπαιδευτικοί ερευνητές του Πανεπιστημίου του Tum του Μονάχου παρουσίασαν έρευνα
σύμφωνα με την οποία τα παιδιά μπορούν να αναπτύξουν αυτόνομα στρατηγικές
για την επίλυση πολύπλοκων μαθηματικών προβλημάτων. Μάλιστα αξιοσημείωτο
είναι πως οι πιο αδύναμοι μαθητές αποδεικνύουν εξίσου καλές ικανότητες με τους
πιο καλούς συμμαθητές τους.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, η εφαρμογή απλώς της φόρμουλας για τον υπολογισμό
κάποιου αποτελέσματος δεν αρκεί. Χρειάζεται η κατανόηση του προβλήματος, η
στρατηγική επίλυσης και η επιλογή των καταλλήλων μοντέλων/μεθόδων από τους μαθητές.

Οι ερευνητές πήραν 1600 14χρονους μαθητές από το Μόναχο και αφού τους έκαναν
 μια εισαγωγή στο θέμα τους έδωσαν ένα τετράδιο με εργασίες γεωμετρικού
 περιεχομένου που έπρεπε να λύσουν στο χαρτί .Οι μαθητές είχαν να επιλύσουν
 τόσο ελεύθερης μορφής εργασίες, όσο και προβλήματα του πραγματικού κόσμου,
όπως τον υπολογισμό του εμβαδού του νησιού Γκραν Κανάρια. Το τετράδιο
περιλάμβανε επεξηγήσεις αλλά και λυμένα παραδείγματα. Οι καθηγητές
 βρίσκονταν σε ετοιμότητα να απαντήσουν σε ερωτήματα των μαθητών, οι οποίοι
 εργαζόντουσαν σε ζεύγη.

Μετά τη δοκιμή οι μαθητές εμφάνισαν σημαντική βελτίωση των ικανοτήτων τους.
"Έμαθαν να εφαρμόζουν τα μαθηματικά πιο αποτελεσματικά" εξηγεί τα αποτελέσματα
η επικεφαλής της έρευνας καθηγήτρια Kristina Reiss.

Οι ερευνητές επίσης θέλησαν να μάθουν ποιος βαθμός κατεύθυνσης του μαθητή είναι
ο πιο αποτελεσματικός. Μια ομάδα εργάστηκε γι'αυτόν το σκοπό σε ένα σταθερά
 αυξανόμενοβαθμό δυσκολίας .Οι μαθητές της άλλης ομάδας ήταν ελεύθεροι να
επιλέξουν από τις παρεχόμενες αναθέσεις.
Ωστόσο, η μεγαλύτερη ελευθερία ΔΕΝ ενίσχυσε τη μαθηματική εμπειρία.


Μια επίσης μεγάλη έκπληξη για τους ερευνητές ήταν ότι περίμεναν οι πιο αδύναμοι 
μαθητές να επωφεληθούν περισσότερο από την ύπαρξη καθοδήγησης.Όμως δεν
παρατηρήθηκε διαφορά ανάμεσα σε αυτούς και στους πιο δυνατούς μαθητές.

Επίσης δεν παρατηρήθηκε διαφορά ανάμεσα σε αγόρια και κορίτσια.

 "Οι μαθητές, ακόμα και οι πιο αδύναμοι στα μαθηματικά έχουν τις δεξιότητες
 που απαιτούνται για την επίλυση πολύ πολύπλοκων μαθηματικών προβλημάτων
 με το δικό τους ρυθμό. Παρά το γεγονός ότι οι οι φάσεις της αυτοδιαχειριζόμενης
 μάθησης ( self directed learning ) υποστηρίζονται συχνά, δεν είναι ακόμα μέρος
 της καθημερινής σχολικής εκπαίδευσης. Αλλά είναι μια σημαντική επιλογή για
τους εκπαιδευτικούς, καθώς οι ποικίλες μορφές  μάθησης εξασφαλίζουν μια ζωηρή
 και ενδιαφέρουσα εμπειρία εκμάθησης."  καταλήγει η Kristina Reiss.

Η έρευνα χρηματοδοτήθηκε από το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Παιδείας και Έρευνας
της Γερμανίας και υποστηρίχθηκε από ψυχολόγους του
Ludwig-Maximilians Πανεπιστημίου του Μονάχου.


Πηγή : http://www.sciencedaily.com/releases/2011/08/110808104521.htm

Διαβάστε Περισσότερα »
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...